My Blog

Viedy

licvin — Sun, 12 Sep 2010 11:09:55 +0000

U manašak niejki asablivy pahlad.
Jany hladziać tak, jak byccam by viedajuc niešta takoje, čaho nia viedajuć usie astatnija. Jak byccam jany ŭmiejuć dy mohuć toje, što niedasiažna jinšym ludziam. Byccam jich viedy pra žyćcio dy Boha asiahnuli takich vyšyniaŭ, pra jakija ŭsie my j maryć nia možam.
Jany blizka da Boha. A što jany viedajuć pra Jaho? Takoha, čaho nia viedajem my?
BOH JOŚĆ LUBOŬ.
Heta viedajuć ŭsie. I ŭsio – bolej za heta nichto ničoha nia viedaje.
Astatniaha my jmkniemsia asiahnuć. Samaŭdaskanalvajemsia. Kožny zajmajecca hetym ŭsio žyćcio.
Dy tolki vynikaje, što samaŭdaskanalvajemsia my ŭsie ŭ svajim niaviedańni.
Niešta ŭ vyniku asiahajem. Niečaha dasiahajem. I kožnamu z nas jość što raspavieści jinšym.
Škada tolki, što žadańnie pavučać pieravažaje nad žadańniem słuchać.
Voś i zastajecca manaškam tolki šmatznačna kidać svaje pozirki.
Dy samaŭdaskanalvacca. Ŭsio adviedzienaje jim žyćcio.
Ŭ SVAJIM niaviedańni.

Baćki dy Dzieci

licvin — Sun, 18 Jul 2010 09:04:21 +0000

11:11 PM Jan 10th from mobile web
Ludzi naradžajucca, žuvuć svoj vek dy sychodziać, pakidajučy hety śviet svajim zastupnikam. Nadychodzić čas, dy pačynajecca novaje žyćcio. A kab niešta novaje pačałosia, niešta jisnaje pavinna skončycca. Universalny zakon zachavańnia, viadomy kožnamu sa škoły.
Čałaviek praciahvaje svajo žyćcio svajimi dziećmi. Čałaviek pieradaje svajo žyćcio svajim dzieciam. Ci jnakš, my pamirajem u kožnym sa svajich dziaciej – dziela taho, kab pačałosia novaje žyćcio.
Voś taki kałaŭrot atrymoŭvajecca.
Našyja dziady pieradali žyćcio našym baćkam, našyja baćki – nam, my – svajim dzieciam, jany – našym unukam. Nie, trochi nia tak, jany – SVAJIM dzieciam. I my ŭžo amal što ni pry čym.
A chočacca być pry čym. Chočacca jašče niešta značyć, trymać ruku na pulsie žyćcia.
Ale nas užo amal niama, my častkova pamierli. Pakul što fihuralna – ŭ svajich dzieciach.
Čałaviek intujityŭna trymajecca za žyćcio va ŭsich jahonych prajavach, ale čas niaŭmolny. Vyjaŭlajecca, što niama prablemy “baćkoŭ dy dziaciej”. Prablema moža być tolki ŭnutry nas, u našym ŭspryniaćci rečajisnaśći. Tady atrymoŭvajecca, što prablemy moža j nia być.
Dyk niachaj u nas zastaniecca dastatkova razvažlivaści nie pieratvarycca ŭ hetuju prablemu. I nia zbłytać ułasny ehajizm ź “luboŭju da dziaciej”. Chacia heta j davoli składana.

Duša

licvin — Sat, 17 Jul 2010 14:16:24 +0000

Ciažka vyznačyć, kim dy kali byŭ upieršyniu vysunuty mit pra fenomen niejkaje asablivaje, ledź nie sakralnaje “zahadkavaśći rasiejskaje dušy”. Pa ŭsim vidać, što na takoje byŭ zdatny tolki niejki prychadzień, jaki raptoŭna sutyknuŭsia z prajavami niezrazumiełaje jamu źjavy.
Viadziecca pa praŭdzie nie pra zahadkavaść, a chučej pra zahadku, čamu my nazirajem absalutova iracyjanalnyja z punktu hledžańnia zvyčajnaha zachodniaha čałavieka reakcyji ŭ byccam by zvyčajnych sytuacyjach?
Jak pa mnie, dyk heta davoli naturalnyja pavodziny ludziej, jakia naradžajucca dy hadujucca va ŭmovach tatalnaha gvałtu, kali nia tolki niejkija matarjalnyja dabroty, ale j jany sami sabie nie naležać. Vola, dabrabyt, pavaha da asoby – ništo nia moža być gvarantavana. I hetaje stanovišča ciahniecca stahodździami, defarmujučy hramadzkuju śviadomaść u cełym dy kožnuju asobu persanalna.
Nikoli ŭ pisanaj historyji rasiejec nia mieŭ voli (pakul nie ŭciakaŭ ad nievynosnaha žyćcia, ale kudy ŭciakać – ad siabie nie ŭciačeš), majomaści (pakul nia ŭkraŭ ci nie adabraŭ – jašče na mieńšy čas, bo jaje nieŭzabavie ŭkradzie chitrejšy ci adbiare macniejšy), spahady da jinšych (bo da siabie jon nia mieŭ jaje nikoli – aproč sytuacyjaŭ, kali padaŭ na samaje dno dy heta ŭžo nie mahło nia vyklikać spačuvańnie, – nie źviary ž usie navokał!).
Adzinaje, što zastajecca niepaduładnym lubomu ŭcisku – heta kalektyŭnaja skrucha dy nieadolnaja tuha pa niečym niedasiahalnym, što navat nia maje, dy j nia moža mieć realnaha ŭvasableńnia. Niachaj choć chto pasprabuje adabrać u jich HETA! Ni svajmu nienažernamu uładaru, ni vorahu takoje nie pad siłu.
Nia dziva, što žachlivaja, ničym nie matyvavanaja dzikaść dy zaciataść raptam sastupaje miejsca takoj ža ničym nie vytłumačalnaj pakaznoj ščodraści dy zuchavataści. Prosta zachaciełasia ŭ hety momant pabyć vialikadušnym, ci padałosia, što moža być takim.
Vyjaŭlajecca niejki vyčvarny varyjant ekshibicyjanizmu, jaki spałučajecca z samalubavańniem, patrabavańniem biaźmiežnaje, ničym nie abumoŭlenaje lubovi da siabie, sentymentami da hetakich ža, jak jon sam, harotnikaŭ i niedavier dy nieprychavanaja varožaść da jinšych (ci jnakšych). Zahadka, adnym słovam.
Źviedaŭšy nievynosny ŭcisk, rasiejec intujtyŭna jmkniecca da pošuku novaha miejsca, dzie jon zmoh by narešcie vyrvacca z-pad hniotu.
Hetak i rasieja ŭ cełym usio nijak nia moža spynicca, ŭsio jmkniecca da zavajovy novych terytoryjaŭ, i niama joj supakoju, i niama anijakaha žadańnia zaniacca naviadzieńniem narmalovaha paradku dy hodnaha čałaviečaha žyćcia ŭ siabie doma.
Imknieńnie da pastajannaje ekspansyji – prajava niazdolnaści, niaŭmieńnia j niežadańnia vyrašać realnyja ŭnutranyja prablemy.
Ale znoŭ ža – ad siabie ŭciačy jašče nikomu nie ŭdałosia.
Dyk što heta za zahadka, nad jakoju tak doŭha bjucca vykštałconyja zachodnija myślary? Pra što tak zaciata dy šmatsloŭna maŭčać myślary ŭschodnija?
Fenomen tak zvanaje ‘Zahadki rasiejskaj dušy’ – heta metadalahičny tupik u sprobie znajści racyjanalnaje tłumačeńnie iracyjanalnym źjavam, nie abciažarvajučy siabie sprobami pahladzieć na pytańnie troški šyrej.
Vy jašče sprabujecie vymierać niavymiernaje dy raskłaści na lahičnyja častki niajisnaje?
Tady “ZAHADKA RASIEJSKAJE DUŠY” čakaje vas!
I nia daj Boža vam jaje razhadać u niadobry dla vas čas.

Kazki

licvin — Sun, 30 May 2010 20:53:52 +0000

Piatro Vasiučenka vykazaŭ cikavuju dumku pra biaźmiežnaść mudraści našaha narodu, što utrymoŭvajecca ŭ kazkach (http://news.tut.by/culture/art161992.html). Treba tolki nie lenavacca dy pasprabavać uspryniać hety mahutny dy nieacenny płast viedaŭ, što nazapasili našyja prodki z adzinaju metaju – kab pieradać jaho nam.
Jak usio prosta pačynałasia: “Źniesła kuračka jaječka”…
“”Курка Рабка” — гісторыя пра стварэнне свету, казачная касмагонія”, davodzić nam šanoŭny spadar Vasiučenka.
Možna pajści navat dalej. Stvareńnie śvietu našymi daŭnimi prodkami, nia hledziačy na prymityŭnaść navukovych pryładaŭ, było apisana ź nievierahodnymi navukovymi padrabiaznaściami.
Mała taho, što jany tysiačy hadoŭ tamu apisali BIG BANG (“…chvościkam machnuła, jajka ŭpała dy raźbiłasia…”), nad jakim viadučyja fizyki łamajuć svaje hałovy da hetaha času. Našyja prodki papiaredzili navat najsučaśniejšyja hipotezy pra šmatsuśvietnaść dy jsnavańnie paralelnych suśvietaŭ (“… nia płač, Dzied! Nia płač, Baba! Źniasu ja vam jajka (jajki?) novaje, dy nia prostaje, a załatoje!”). Adkul, darečy, našyja prodki mahli daviedacca, što takija chimičnyja elementy, jak zołata, uźnikli našmat paźniej paśla momantu stvareńnia suśvietu, a mienavita ŭ vyniku vybuchaŭ zvyšnovych zorak? Voś dyk zahadka!
Šanoŭnyja navukoŭcy! Kidajcie svoj handronny kalider! Vyvučajcie našuju bahatuju spadčynu! Čytajcie litoŭskija/biełaruskija kazki! Vy lohka zmožacie znajści ŭ jich adkazy na ŭsie vašyja najsučasnyja dy nadzionnyja navukovyja pytańni.
Chočacca kinuć pracu, kinuć usio, pieračytać svaju pieršuju knižku dy abaranić dysertacyju na temu kštałtu “Wormholes as Metastases of Black Holes”©.

Šaranča

licvin — Sun, 30 May 2010 15:53:49 +0000

Hladzieŭ niejak kanał DISCOVERY. Pakazvali dośledy navukoŭcaŭ z roznymy insektami. Vyniki davoli niečakanyja. Šaranča, naprykład, reahuje na niebiaśpieku chučej za čałavieka. I bolej efektyŭna dy nadziejna. Kali b jaje drabniusieńkija mazgi kiravali samalotami dy samachodami, to kolkaść avaryjaŭ źmienšyłasia b šmatkroć.
I ja heta razumieju. Šaranča nie zamaročvajecca na proćmu abstraktnych rečaŭ, što adryvajuć ad vyrašeńnia kankretnaje prablemy. Jaje hałava nie zabitaja dumkami pra zdaroŭje baćkoŭ, pra školnyja pośpiechi dziaciej, dy, ŭrešcie, pra sens jejnaha jisnavańnia. Jana efektyŭna vyrašaje kankretnyju prablemu, aperatyŭna reahuje na niebiaśpieku, prymaje chutkaje dy adzina pravilnaje rašeńnie ŭ krytyčnaj sytuacyji.
Vychodzić, što kiraŭnik pavinien być tupavatym dy abmiežavanym, kab być paśpiachovym. Vieryć u svaje siły, svajo paklikańie nastolki, kab nikomu nie dazvalać vykazvać sumnieŭ adnosna svajich rašeńniaŭ. A tym bolej zaminać jich realizacyji. Jahonyja ŭłasnyja sumnieńni – jahonyja hałoŭnyja vorahi. Zhryzoty symleńnia jamu nie znajomyja. Efektyŭnaść, efektyŭnaść, jašče raz efektyŭnaść. Vašyja achviary buduć niedaremnymi!
Byli niekali j takija, kamu kanclahier zdavaŭsia adnoju z samych daskanałych systemaŭ čalaviečaje arhanizacyji. Ŭsio prosta, adnaznačna, efektyŭna. Darečy, hetymi ludźmi byli vybitniejšyja kiraŭniki svajho času – Stalin dy Hitler.
Kamuści hetaja efektyŭnaść nie daje pakoju j zaraz. Chočacca prostych rašeniaŭ dziela składanych prablemaŭ. Chočacca efektyŭna kiravać. Chočacca efektyŭna kiravać usim navokał. Chočacca kiravać viečna.
Ale, nakolki b efektyŭnym heta kamuści ni zdavałasia, ja suprać taho, kab kulturaju, navukaju, vychavańniem dzietak dy ŭrešcie našymi ŭłasnymi žyćciami kiravała šaranča.
I jak heta zaraz, na vialiki žal, adbyvajecca ŭ našym kraji.

Rasiejskaść VS rasiejskamoŭnaść

licvin — Sun, 31 Jan 2010 17:37:00 +0000

Ci jość paniatak “rasiejskamoŭnaść” paniatkam sa sfery kultury, ci ŭsio ž ź niejkaje jinšaje? Ci ŭspłyvajuć ŭ našaje śviadomaści niejkija kulturalnyja asacyjacyji, kali my čujem pra kahości “rasiejskamoŭnaha”?
Miarkuju, što nie. Jak minimum, nia ŭ pieršuju čarhu. Mažliva, navat i nie ŭ druhuju.
Dyk što ž heta za źjava – rasiejskamoŭnaść?
Asabista ŭ majim ujaŭleńni rasiejskamoŭnyja – heta, najpierš, nie-rasiejcy (abo, nie-rasijanie).
Pa druhoje, čuješ pra jich zvyčajna ŭ kantekście palityčnaje napružanaści dy palityčnaha cisku.
Adrazu adčuvajecca niejkaja pakryŭdžanaść dy źviazanaja z hetym histeryja. Dy pahroza: “Našych kryŭdujuć! Ot ža ž my vas!”
Zaŭvažcie, nia “nas”, a “našych”! Heta značyć, “tych, jakija naležać nam”.
Takim čynam, rasiejskamoŭnyja – nie samastojnyja subjekty, a abjekty roznaha kštaltu manipulacyjaŭ palityčnaha kiraŭnictva Rasieji.
Hulajučy z rasiejskamoŭnaściu, našyja niadalnabačlivyja kiraŭnički zahaniajuć siabie ŭ davoli niebiaśpiečnuju pastku.Viečna handlavać takimi rečami, jak “taksama-rasiejskaść”, “słavianskaja družba”, “rasiejskamoŭnaść” nie atrymajecca. Pry hetym uzhadavany džyn rasiejskamoŭnaści, jakoha vypuścili z butelki, sam pa svajoj voli nazad nie palezie.
I možna ŭ luby momant adčuć na sabie ledziany pozirk suvoraha susieda. Dy pačuć ad šalonaha, viečna pjanaha miadźviedzia ryk, jaki nie abiacaje ničoha dobraha: “Našych bjuć!”

Rasiejskamoŭnaść – nie kulturalnaja źjava. Jana jość adnoju z formaŭ nie-rasiejskaśći dy abjektam roznaha kštałtu spekulacyjaŭ z boku kiraŭnictva Rasieji.

Viera

licvin — Sat, 26 Dec 2009 17:36:02 +0000

Ludzi vierać, kali jim maniać.
Ludzi achvotna vierać, kali jim maniać.
Ludzi z bolšaju achvotaju vierać tady, kali jim maniać, čym tady, kali jim kažuć praŭdu. Heta hłybinnaja padśviadomaja reakcyja.
Bo padman – sprava dalikatnaja. Sprava naŭmysnaja. Sprava asabistaja. Heta nie kanvejer. Juvelirnaja praca. ‘Ručnaja’ praca. Padman admysłova zhatavany asabista dziela niekaha. Dziela ciabie! Z prydumkaju dy luboŭju. Sa starańniem. Z pačućciom. Davoli redka sa złościu. Kab źbierahčy – siabie, ciabie. Adnosiny. Pačućci.
Praŭdzie plavać na nas. Plavać na śviet. Plavać na ŭsio dy ŭsich. Jana ehajistyčnaja dy samadastatkovaja. Padman ža zładavany admysłova dziela nas. Z kłopatam pra nas. Z dumkaju pra nas. Jon dumaje pra nas.
A Lenin dumaje pra Biełaruś.

Chovanki dziela darosłych

licvin — Wed, 22 Jul 2009 19:39:36 +0000

Aficyjna pracoŭny dzień skončyŭsia, a ty nie śpiašaješsia dachaty. Ŭ ciabie šmat pracy. Ty nie paśpiavaješ. Balšynia tvajich kalehaŭ užo syjšła. A ty ŭsio sprabuješ skončyć toje, što skončyć niemahčyma. Jak niemahčyma spynić sonca. Ci padličyć zorki. Ci pierarabić usiu pracu. I ty heta adčuvaješ. I navat razumieješ. A mo’ navat i viedaješ. Ale ŭsio adno robiš. Pracuješ. Zajmaješ siabie. Zajmaješ toj čas, jaki pavinien być zaniaty niečym jinšym. Bolš karysnym. Bolš naležnym. Bolš kaštoŭnym. A viarnuć čas nielha, jak nielha spynić sonca. Ci padličyć zorki. Ci pierarabić usiu pracu. A ty ŭsio adno na pracy. Bo heta praściej, čym vyrašać realnyja prablemy. Prablemy, što sparadziła žyćcio, a nie čyjaści chvoraja fantazyja.
Dyk što takoje hetaja samaja praca? Praca – heta toje miejsca, dzie my za nadumanymi prablemami sprabujem časova schavacca ad sapraŭdnych žyćciovych prablemaŭ. Za hrošy, jakija pa vialikim rachunku ničoha nie kaštujuć. Ničoha zvyš taho, što na jich napisana. A na jich nie napisana ničoha aproč taho, što heta – hrošy.
Ja nie pra toje, što treba ihnaravać hrošy. Ja pra toje, što nielha ihnaravać žyćcio.

Na pačatku była dumka?

licvin — Tue, 14 Jul 2009 18:49:50 +0000

Dumki, zanatavanyja asadkaju, istotna roźniacca ad tych, što nabiraješ na kamputary. I chada dumak zusim jinšaja. I jich kirunak. Ale niezaležna ad hetaha cud stvareńnia vyjaŭlajecca najbolš tady, kali dumka jakim-niebudź čynam fiksujecca i addzialajecca ad asoby čałavieka. Ad tvajoj asoby. I pačynaje samastojnaje žyćcio. I addalajecca. I ty tolki možaš sumna hladziedź joj u śled. Niešta sparadziŭ. Niešta straciŭ. I jano ŭžo nie tvajo. A čyjo? A što tvajo? I tolki novaja dumka, što nie daje spakoju, prymušaje zabycca na ŭsio. Dyk što heta było? I ci było što? Cišynia… Zaŭtra +26, ci bolej. Znoŭ zaducha. Znoŭ na pracu. I znoŭ toje ž samaje… A dumka ŭźniknie raptam. Pramilhnie, trochi zatrymajecca i źniknie. I redkaja ź jich zastaniecca dzie-niebudź. Zafiksujecca. I nia kožnuju zachočaš fiksavać. Niachaj žyvie niedzie tam, u vyraji. Ale jana taksama nie tvaja. Jana ničyja. Jana zaŭsiody ničyja. I heta navodzić na dumki pra JAHO. JON jość. “Na pačatku było slova”. Na pačatku była dumka?

“Biełaruś” dy Eŭrapejskija kaštoŭnaści

licvin — Tue, 14 Jul 2009 17:30:16 +0000

Halandzki viatrak na kvietniku la hatelu “Biełaruś”, u jakoha ad mocnaha vietru niadaŭna adłamałasia kryło, adramantavali, ale jon paśla hetaha pierastaŭ krucicca.

Typovaja miascovaja adaptacyja lubych Eŭrapejskich kaštoŭnaściaŭ – viatrak źniešnie vyhladaje zusim pa-eŭrapejsku, tolki voś nie pracuje…